Klasy przestrzeni powietrznej (A-G, CTR, TMA, RMZ, TMZ)

Przestrzeń powietrzna jest podzielona na klasy od A do G, z których każda ma określone zasady dotyczące łączności, separacji, widzialności i zapewnianych służb. Klasyfikacje te są zdefiniowane przez ICAO (International Civil Aviation Organization), ale szczegóły wdrożenia mogą się nieznacznie różnić w zależności od kraju.

Przestrzeń kontrolowana obejmuje klasy A do E. Klasa F jest rzadko używana, a klasa G jest niekontrolowana. Ponadto pewne rodzaje przestrzeni, takie jak CTR, TMA, RMZ i TMZ, są nakładane na te klasy, aby określić szczególne warunki operacyjne w pobliżu lotnisk lub obszarów wrażliwych.

• Dozwolone są wyłącznie loty IFR.
• Dla wszystkich statków powietrznych zapewniana jest pełna separacja ATC.
• Wymagana jest ciągła łączność dwukierunkowa i zezwolenie ATC.
• Nie jest używana dla lotów VFR w żadnych okolicznościach.

• Dopuszcza zarówno IFR, jak i VFR.
• Wszystkie statki powietrzne otrzymują separację ATC.
• Wymaga zezwolenia i ciągłego kontaktu radiowego.
• Jest zazwyczaj używana wokół dużych lotnisk międzynarodowych (np. USA).

• Dozwolone są zarówno IFR, jak i VFR.
• IFR otrzymuje separację od wszystkich statków powietrznych; VFR otrzymuje separację od IFR oraz informacje o ruchu dla innych VFR.
• Dla obu wymagany jest kontakt radiowy i zezwolenie.

• Dozwolone są zarówno IFR, jak i VFR.
• IFR jest separowany od IFR; VFR otrzymuje jedynie informacje o ruchu.
• Wymagane są zezwolenie ATC i łączność dwukierunkowa.
• Jest powszechna w CTR (Control Zones) wokół lotnisk regionalnych.

• Dozwolone są IFR i VFR.
• IFR otrzymuje separację; VFR nie otrzymuje separacji i nie wymaga zezwolenia.
• Kontakt radiowy nie jest wymagany dla VFR w niektórych krajach, ale jest wysoce zalecany.
• Często rozpoczyna się na wysokości 1,000 lub 2,500 ft AGL, zależnie od regionu.

• Przestrzeń doradcza (rzadko spotykana w Europie).
• Ograniczona służba ATC.
• Nie jest szeroko stosowana ani istotna dla większości operacji lotnictwa ogólnego.

• Przestrzeń niekontrolowana.
• Dozwolone są zarówno IFR, jak i VFR, ale nie zapewnia się separacji ATC.
• Użycie radia nie jest obowiązkowe, chyba że w wyznaczonej RMZ/TMZ.
• Piloci są odpowiedzialni za własną separację.

Określona objętość kontrolowanej przestrzeni powietrznej wokół lotniska, rozciągająca się od powierzchni do określonej górnej granicy.

• W Europie zazwyczaj klasa D.
• Wymaga zezwolenia ATC przed wlotem.
• Służy do ochrony ruchu przylatującego i odlatującego.

Większa objętość kontrolowanej przestrzeni powietrznej nad jedną lub kilkoma CTR.

• Zaprojektowana do obsługi przylotów i odlotów lotów IFR.
• Zazwyczaj klasa C lub D.
• Często nakłada się na siebie w złożonych konfiguracjach.

Przestrzeń powietrzna, w której łączność radiowa jest obowiązkowa dla wszystkich lotów, nawet jeśli może to być klasa G.

• Zaprojektowana w celu zwiększenia świadomości sytuacyjnej i koordynacji ruchu.
• Nie jest wymagane zezwolenie ATC, ale piloci muszą podawać meldunki pozycyjne i meldunki o zamiarach.

Wszystkie statki powietrzne muszą być wyposażone w sprawny transponder (zwykle Mode S).

• Nie jest wymagane zezwolenie ATC, chyba że w obrębie przestrzeni kontrolowanej.
• Często nakłada się na RMZ lub ruchliwe korytarze klasy G.

• Piloci VFR muszą znać klasę przestrzeni, w której operują, i spełniać odpowiednie wymagania.
• Wlot do przestrzeni kontrolowanej (A-D) bez zezwolenia stanowi naruszenie i może skutkować działaniami egzekucyjnymi.
• Klasy przestrzeni powietrznej są przedstawiane na mapach lotniczych i powinny być dokładnie przeanalizowane podczas planowania lotu.