BFZ / BZF

BFZ (w Austrii: Beschränktes Funkerzeugnis) lub BZF (w Niemczech: Beschränktes Sprechfunkzeugnis) odnosi się do ograniczonego świadectwa radiotelefonicznego. Uprawnia ono pilotów prywatnych do prowadzenia łączności radiowej na określonych warunkach w przestrzeni powietrznej danego kraju.

BFZ i BZF są funkcjonalnie równoważne, ale różnią się nazewnictwem w zależności od organu wydającego lub kraju.

BFZ/BZF jest przeznaczony przede wszystkim do:

• lotów VFR (Visual Flight Rules)
• wyłącznie w języku niemieckim
• w krajach niemieckojęzycznych, zwłaszcza w przestrzeni powietrznej klasy G, E i D

Jest to najbardziej odpowiednie dla pilotów prywatnych (PPL), którzy latają według VFR i nie potrzebują komunikacji w języku angielskim ani procedur IFR.

W Niemczech istnieją dwie wersje BZF:

BZF I obejmuje wszystkie uprawnienia BZF II, a ponadto kompetencję w zakresie komunikacji w języku angielskim.

Egzamin BZF/BFZ zwykle obejmuje:

• Część teoretyczna: przepisy, struktura przestrzeni powietrznej, procedury radiowe
• Część praktyczna: symulowana łączność z ATC z użyciem standardowej frazeologii ICAO
• Język: w BZF I kandydaci muszą wykazać się znajomością RT zarówno w języku niemieckim, jak i angielskim

Egzamin jest przeprowadzany przez krajowe organy lotnicze, takie jak LBA (Niemcy) lub Austro Control (Austria).

Sam certyfikat nie wygasa, ale biegłość językowa może wymagać odnowienia w zależności od poziomu językowego ICAO (zwykle co 4-6 lat dla języka angielskiego).

BFZ lub BZF II jest idealne dla początkujących pilotów VFR operujących lokalnie w obszarach niemieckojęzycznych. Do operacji transgranicznych lub IFR wymagane jest BZF I lub AFZ.